Fundamentem powstałego w środku XIV wieku teatru nō wcześniejszy tradycyjne tańce, takie w charakterze kagura, święty pląsy wewnątrz maskach; wywodzące się z Chin dworskie tany bugaku plus gagaku również ludowe dengaku dodatkowo przede wszystkim sarugaku, pląsy małp. Teatr nō wzniósł się na artystyczne wyżyny doskonałości zbytnio sprawą Kan'ami Kiyotsugu (1333-1384), w charakterze podobnie jego syna Zeami Motokiyo. W granych wskroś trzech, przyodzianych we wspaniałe kostiumy aktorów sztukach nō, wachlarz stanowiły dzielące się na pięć grup poematy, których treścią dawny opowieści o bogach, wojownikach, szaleńcach, kobietach oraz demonach. Z kiedy niekiedy wewnątrz okresie Edo teatr nō stał się elitarną sztuką zastrzeżoną na rzecz samurajów.
Mimo to na początku XVII wieku tancerka, niejaka Okuni (1572?-1613), zademonstrowała mieszkańcom Kioto niepodobny maniera tanecznego dramatu. Ów modła teatralna, którą nazwano kabuki zdobyła wewnątrz okresie Edo błyskawiczną popularność. Później jakkolwiek siogunat zabronił kobietom występowania na scenie, wewnątrz związku z czym do wnętrza kabuki wszystkie role odgrywali mężczyźni. Tym co odróżnia poruszające bieżące sprawy kabuki odkąd nō jest ekspresja, szybka akcja, krzykliwe kostiumy również sceneria i efekty specjalne. Kabuki stanowi podobnie podstawę na rzecz jednego z najlepszych na świecie teatru lalek bunraku. Przez stulecia teatr także tany uprzedni ze sobą nierozłącznie związane. Obecnie wzorowany na kabuki schematyczny pląsy japoński, natomiast wobec tego nihon buyo, uprawiają przede wszystkim kobiety. Zachowały się też tradycyjne tany ludowe, wśród których w szczególności słynne są te z wyspy Sadō. Współcześnie dużym uznaniem cieszy się zespół baletowy dodatkowo tany nowoczesny, wewnątrz którym międzynarodową sławę zyskał butōh, stworzony na wskroś choreografa Hijakatę Tatsumiego (1928-1986).