Wyspy Japońskie leżą na styku czterech płyt tektonicznych: wielkiej eurazjatyckiej, północnoamerykańskiej, przemieszczającej się w środku kierunku zachodnim (ok. 10 cm rocznie) płyty pacyficznej plus mniejszej filipińskiej, z racji czego państwo nawiedzają częste trzęsienia ziemi także wybuchy wulkanów. Na wchodzącym do wnętrza zbiór Ognistego pierścienia Pacyfiku, terytorium Japonii znajduje się dookoła 80 czynnych wulkanów, z których największą działanie wykazują te z Kiusiu, zwłaszcza Aso, Unzen oraz Sakurajima. Nie mniej niemniej jednak występujące uniwersalnie wokół innych wulkanów gorące źródła, gejzery, stawy gorącego błota i wyziewy gazów plus par świadczą o tym, że nie są one do tej pory w pełni uśpione, tudzież ich inicjatywa wciąż stanowi poważne zagrożenie erupcją. Rocznie wewnątrz Japonii rejestruje się od momentu 1000 do 3000 wstrząsów o różnym nasileniu. Zdecydowana większość z nich jest na tyle słaba, że wykrywają je ledwo czułe sejsmografy. Niektóre z nich do góry 7 stopni do wnętrza skali Richtera są katastrofami, jako np. wielkie trzęsienie ziemi wewnątrz Kantō w środku 1923, które pochłonęło 143 tys. ofiar, czyli też te, które nawiedziło Kobe wewnątrz 1995 zadając zejście z okładem 6 tys. osób oraz powodując pod tym ogromne zniszczenia, nie bacząc na zastosowania nowoczesnych technologii oraz materiałów. Szczególnie narażona jest równina Kantō, gdzie wielkie trzęsienia ziemi zdarzają się mniej więcej co 70 lat, zaś następne jest wprzódy spóźnione. Natomiast podmorskie trzęsienia ziemi są przyczyną powstawania wysokich do 50 m fal morskich tsunami, które uderzając o zbocze z prędkością 750 km/h są do wnętrza stanie wywrócić na wybrzeże pełnomorski statek także uczynić znacznych zniszczeń. Tak było w środku 1495, gdy tsunami zniszczyło większą rozmiary Kamakury, natomiast w środku 1993 wyspę Okushiri u wybrzeży Hokkaido.