Od zakończenia II wojny światowej japoński struktura opieki zdrowotnej ma styl powszechnego, uniwersalnego świadczenia obejmującego wszystkich obywateli kraju. Fundusze z obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego pochodzą ze składek, które stanowią 56% wszystkich środków przeznaczanych na finansowanie służby zdrowia, kolejne 25% to rządowe subwencje z podatków, 7% subwencje władz lokalnych, zaś 12% wydatków pokrywane jest z bezpośredniego udziału pacjenta wewnątrz kosztach leczenia oznacza to terapii. W 1985 r. nastąpiła restrukturyzacja szpitali. Obecnie wewnątrz Kraju Kwitnącej Wiśni funkcjonują trzy podstawowe typy placówek opieki zdrowotnej, są to: szpitale, kliniki (odpowiednik poradni ogólnej oznacza to specjalistycznej z niewielką liczbą łóżek, wewnątrz której bytność trwa nie więcej niż duet doby) także zakłady położnicze.
Z więcej niż 150 tysięcy działających placówek, ostatnim tchem zaledwie 10 tysięcy stanowią szpitale. Ponadto w środku japońskim systemie zdrowotnym istnieje wyraźna pierwszeństwo sektora prywatnego, kontrolującego więcej niż 80% szpitali i 70% wszystkich łóżek, których wartość
przypadająca na 1000 mieszkańców wynosi 16,5 oraz jest jednym z najwyższych wskaźników z
państw wysokorozwiniętych; podwójnie
przewyższając średnią OECD.
W służbie zdrowia jest zadrudnionych ok. 2-óch milionów osób, z czego 200 tysięcy stanowią lekarze, których większość tj. 61,5% pracuje wewnątrz
szpitalach prywatnych, 26,6% w środku uniwersyteckich, i 11,8% wewnątrz
klinikach. W 1998 r. na 1000 meszkańców przypadało 1,9 lekarzy plus 7,8 pielęgniarek.
Niezwykle nowoczesna japońska posługa zdrowia zajmuje pierwsze danie obszar
na świecie wobec
względem nasycenia zaawansowanymi technologiami medycznymi, wewnątrz
znaczny strategia dystansując inne państwa uprzemysłowione.