Powstałe do wnętrza VII wieku malowidła naścienne głównego pawilonu świątyni Hōryūji niepodal Nary, reprezentujące kitajski klasa także buddyjską tematykę należą do najstarszych do wnętrza Japonii. Później do wnętrza okresie Heian rozpowszechniło się malarstwo krajobrazowe, portretowe także przedstawiające byt dworskie. Ozdabiały one parawany, przesuwne drzwi w charakterze podobnie zwoje kakemono. Ów działalność artystyczna charakteryzująca się pięknymi szczegółami dodatkowo żywymi barwami, zyskała po pewnym czasie nazwa yamatoe (malowidło japońskie), ażeby rozróżnić je od chwili czarno-białego karae (malowidło obce) do wnętrza chińskim stylu. Wraz z ekspansją zen, szoła karae z charakterystycznym rysunkiem w środku tuszu zwanym suibokuga zyskiwała na popularności, aby wewnątrz XV wieku spełnić zenit rozwoju. Jej najwybitniejszym przedstawicielem był zakonnik Sesshū Tōyō (1420-1506), skryba przełomowych krajobrazów malowanych z rzeczywistości. Koniec XVII wieku stanowił zarazem start popularności
konkurencyjnej szkoły kanō łączącej elementy karae plus yamatoe. Wnętrza licznych samurajskich domów, jako plus zamków panów feudalnych upiększyły wtedy
wspaniałe dzieła szkoły kanō, której najznakomitszymi twórcami byli Motonobu (1476-1559) także
Eitoku (1543-1590).
Rosnące wciąż zapotrzebowanie na malarstwo oraz sztukę dekoracyjną przyniosło rozkwit wielu nowych szkół również kierunków. Jedną z nich była rimpa, której oficjel Ogata Kōrin (1657-1716) zasłynął kompozycjami kwiatów na tle złoconych parawanowych drzwi oraz ścian. Natomiast wyrazisty twórca ze szkoły kanō Hishikawa Moronobu (1618-1694) został pierwszym mistrzem drzeworytu ukiyo-e, lub obrazów Przepływającego świata. W XIX-wiecznej Europie sensację wzbudziły dzieła takich mistrzów ukiyo-e jak, Kitagawa Utamaro (1753-1806), Katsushika Hokusai (1760-1849) oznacza to Andō Hiroshige (1797-1858). Z drzeworytów tych wyewoluowała od tego czasu manga. Otwarcie się na Ziemia do wnętrza okresie Meiji dało odruch do poznania zachodniej sztuki, której pierwszą szkołę w środku Japonii założył Kuroda Seiki (1866-1924). Odtąd nastąpił rozdzielenie na tendencja nihonga (malarstwo japońskie) także yōga (malarstwo zamorskie).