Fundamentalny wpływ na kult shintō także narodową tożsamość Japończyków wywarły dzieła pochodzące z VIII wieku, Kojiki (Kronika dawnych wydarzeń) także Nihon shoki (Kronika japońska), do wnętrza których dzieje przenika się z mitami. W tym samym czasie powstało także Man'yōshū (Dziesięć tysięcy liści), będący zbiorem czterech także pół tysiąca wierszy, w zasadzie do wnętrza formie krótkich pieśni tanka, autorstwa cesarzy, arystokratów dodatkowo zwykłych ludzi. Okres Heian ok. 1000 roku, był czasami w szczególności wielkiego rozwoju literatury. Wówczas to powstały najstarsze formy powieściowe świata, zaś wówczas nikki (pamiętniki) i monogatari (opowieści). Najwybitniejsze z nich są dziełem dam cesarskiego dworu: Sei Shōnagon autorki Makura-no sōshi (Notatnik osobisty) również Murasaki Shikibu, której składająca się z 54 rozdziałów pozycja bibliograficzna Genji monogatari (Opowieść o księciu Genji) zaliczana jest do światowej klasyki literatury.
Później nastąpił pochylenie literatury, która począwszy od czasu XIV wieku wskroś czwórka stulecia znajdowała się do wnętrza cieniu wojny. Mimo to jedna z nich wśród rodami Taira również Minamoto stała się inspiracją do stworzenia klasycznego dzieła Heike monogatari (Opowieści o rodzie Heike). Ów napisany prozą poemat wykorzystał odtąd Zeami Motokiyo (1363-1444) do pisania swych poruszających dramatów na rzecz teatru nō. W okresie Edo zasłynął w szczególności Chikamatsu Monzaemon (1653-1725), twórca obyczajowych tragedii dodatkowo dramatów historycznych na rzecz teatru kabuki, jako także lalkowego bunraku. W tym samym czasie tworzył Ihara Saikaku (1642-1692), spod głowa którego wyszły popularne opowieści satyryczne traktujące o czarnych charakterach z ukiyo to znaczy Przepływającego świata. Wtedy ponadto powstały najwybitniejsze dzieła poezji haiku, którą do doskonałości przywiódł wędrowny samuraj dodatkowo wyznawca zen Matsuo Bashō (1644-1694). Do pozostałych mistrzów gatunku należą: Yosa Buson (1716-1784) plus Kobayashi Issa (1763-1828).
Otwarcie się Japonii na kula ziemska wewnątrz okresie Meiji, wywarło wpływ podobnie na literaturę, która czerpała zachodnie wzorce. Szczególnie dużą popularnością cieszyły się realistyczne nowele dodatkowo powieści takich pisarzy, jako Mori Ogai (1862-1922), Sōseki Natsume (1867-1916), Ryūnosuke Akutagawa (1892-1927) oznacza to Nagai Kafū (1879-1959), autora sentymentalnych opisów ginącego Przepływającego świata. Po II wojnie światowej nastąpił renesans literatury japońskiej, której twórcy zdobyli światowy rozgłos. Do najwybitniejszych należą: Jun'ichirō Tanizaki (1886-1965) (Siostry Makioka), Mishima Yukio (1925-1970) (Morze płodności), Kōbō Abe (1924-1993) (Czwarta epoka, Kobieta z wydm), Shūsaku Endō (1923-1996) (Samuraj) i laureaci Nagrody Nobla: Kawabata Yasunari (1899-1973) (Kraina śniegu, Tysiąc żurawi, Głos góry) plus Ōe Kenzaburo (1935-) (Sprawa osobista). Manga, i w takim przypadku japoński komiks, jest na rzecz wielu najsłynniejszym symbolem współczesnej sztuki Kraju Wschodzącego Słońca.