Nieznane jest urodzenie
języka japońskiego. Prawdopodobnie jest pan powinowaty rodzinom języków uralskich oraz ałtajskich, do których m.in. należą języki fiński, węgierski, mongolski oznacza to turecki. Pod względem gramatycznym zbliżony duchem
jest do nie mniej tajemniczego języka koreańskiego, wszak
w środku obu tych językach nie ma niemal żadnych wspólnych słów. Równie prawdopodobnym jest twierdzenie, że
zbiór znaków
japoński wywodzi się z języka pierwotnych mieszkańców Wysp Japońskich, np. Ajnów. Jednak z wyjątkiem kilku słów dodatkowo nazw miejscowości nie przypomina ich języka. Dlatego też jest mężczyzna klasyfikowany jak największy zbiór znaków
izolowany, natomiast w takim przypadku taki, którego struktury gramatyczne, frazeologia innymi słowy fonetyka, są niepodobne do struktur żadnego innego języka na świecie.
Japończycy posługują się równolegle
trzema alfabetami. Są to: wylansowany wewnątrz
V w. Kanji, oznacza to znaki chińskie dodatkowo czysto japońskie alfabety fonetyczne hiragana plus katakana pochodzące z VIII w. W wielkim uproszczeniu, znakami kanji zapisuje się rzeczowniki, zbytnio
pomocą alfabetu hiragana przekształca się je do wnętrza przymiotniki również czasowniki, przeciwnie zaś alfabet katakana stosuje się do zapisu słów pochodzenia obcego. Ponadto przede wszystkim do wnętrza reklamie i w środku kontaktach z cudzoziemcami zastosowanie znajduje romaji, natomiast w takim przypadku alfabet łaciński, który jest w środku istocie czwartym alfabetem.
Do charakterystycznych gildia
języka japońskiego należą: duża wartość
homofonów, deszcz zwrotów grzecznościowych, występowanie ostatnim tchem otwartych, natomiast w takim przypadku kończących się samogłoską sylab, iloczas innymi słowy duża liczebność zapożyczeń frazeologicznych, gł. z języka angielskiego.